Onderweg naar Parijs kwam ik bovenstaand bord langs de snelweg tegen. Bob is dood. Ik wist niet wat ik ermee moest. Wat wilden ze in België bereiken met zo’n campagne? Zover ik wist, had de Bob campagne goed gewerkt. Iedereen kende de term en het percentage mensen dat met alcohol achter het stuur ging zitten was inmiddels drastisch laag (3%). Ging België eigenhandig de Bob campagne teniet doen? Moest iedereen massaal weer na een paar glaasjes wijn of bier achter het stuur kruipen. I was confused!

Op zich een goede techniek om toe te passen. In de psychologie noemen we dit ook wel de ‘Disrupt Then Reframe’ techniek: begin met iets dat van het gebaande pad afgaat en onverwacht is voor de toeschouwer en eindig met hetgeen dat je wil bereiken. Het doel: ervoor zorgen dat iemand even uit zijn eigen patroon stapt en meer ontvankelijk is voor jouw boodschap.

Dat hadden ze op zich wel bereikt met ‘Bob is dood’: ze hadden mijn aandacht. Op de terugweg kwam ik onderstaand bord tegen.

Een gezapig samenzijn van mensen die gaan bobben. Het idee achter de gehele campagne? De Bob campagne zoals we die tot nu toe kende, werkte niet goed genoeg meer. Ik quote: “Ondertussen constateren we wel dat feestvierders steeds vaker te laat aan Bob of aan de terugrit denken. Laat op de avond en vaak al met een glaasje op, worden niet altijd de verstandigste keuzes gemaakt. Om het effect van het concept Bob te versterken, hebben we dus gekozen om er een nieuwe dimensie aan te geven. Bob wordt een werkwoord: “bobben”!”

Waar ze goed begonnen, een verwarrend bord om je aandacht te grijpen, maken ze het nu zo slecht af. Ze geven zelf aan dat de originele campagne niet goed meer werkt, compleet met negatieve sociale bewijskracht. Je herinnert je vast nog wel dat wij vaak kijken naar wat de meerderheid doet, vooral wanneer we zelf even niet meer zeker weten wat we moeten doen, kijken we naar anderen. Zeggen dat mensen steeds vaker toch met alcohol achter het stuur gaan zitten, is zeer negatief voor het uiteindelijk doel dat je wilt bereiken als overheid (vooral wanneer slechts 3% het verkeerde gedrag vertoond, 3%!).

Verder heb ik een tijd vertwijfeld naar het laatste bord gekeken. Wat was hier de bedoeling? Een implementatie intentie? Stimuleren dat mensen vooraf bedenken wie de Bob is? Niets van dat alles. Zoals je zojuist hebt gelezen, was het hoofddoel van de campagne om Bob als werkwoord te introduceren. Toch kan ik het niet helpen me af te vragen of ons gedrag eigenlijk wel verandert als we “ik bob” in plaats van “ik ben de bob” zeggen. Wat denk jij: is het een nutteloze campagne of hebben ze een punt?