Correspondents dinner: echt niet grappig!

Een Amerikaanse traditie door Twan Huys geïntroduceerd in Nederland met als kern de ‘roast’: premier Rutte kreeg de kans om met humor zichzelf en de uitgenodigden media eens flink op de hak te nemen. De meesten lachten hartelijk als zij genoemd werden. Zo niet MAX presentator Jan Slagter… Bij Duwtje maken we veel gebruik van humor. Slechte grappen onderling, maar ook bij het ontwikkelen van interventies. Wat zijn aandachtspunten bij het gebruik van humor?

Herkenbaar vs leedvermaak

Humor is universeel in de zin dat iedereen elke vorm van humor kan herkennen. Maar niet iedereen heeft dezelfde voorkeursstijl, daarom is het een vak goede gepaste grappen te bedenken. Wat meestal wel goed werkt is affiliatieve humor: grappen maken over de alledaagse herkenbare dingen. Een van de redenen waarom de reclames van ‘Even Apeldoorn bellen’ zo aanslaan, je ziet jezelf al zitten. 

De grap over de dochter van Jan Marijnissen en Jan Slagter was tricky. Het is een wat agressievere vorm van humor, wat vaak als functie heeft iemand op een ludieke manier iets bij te brengen of terecht te wijzen. Dit kan werken bij bijvoorbeeld ontgroeningen of als iemand nieuw is binnen een organisatie. Op landelijke televisie ligt dat anders, zeker aangezien het voor hem duidelijk gevoelig lag. Dat er werd gelachen was waarschijnlijk een combinatie van leedvermaak en om het overduidelijke ongemak weg te lachen. 

Humor als smeermiddel

Bij een van onze opdrachten maken we gebruik van humor om een situatie vol weerstand en ergernissen te doorbreken. Samen lachen draagt bij aan de groepssamenhang en zorgt voor een ontspannen sfeer en communicatie. Humor, zoals zelfspot, is een middel om statusverschillen te verkleinen en met elkaar te kunnen identificeren. Daarnaast helpt het ergernissen te relativeren wat voor een soort emotionele smeerolie zorgt. Juist op momenten dat het moeilijk is kan dat nuttig zijn. Een van onze interventies is een Avond van de Ergernis: opluchten en vertalen naar je eigen verantwoordelijkheid. 

Tenslotte zijn mensen vrijer in hun communicatie naar elkaar door de ‘gelukshormonen’ die vrijkomen bij lachen. Meningsverschillen worden daardoor makkelijker besproken. Het Correspondentsdinner als jaarlijkse traditie is mooi, maar vaker adviseren we niet: de luchtige sfeer en ontspanning zorgt er namelijk voor dat mensen even wat minder kritisch zijn, terwijl dat in deze functies juist een belangrijk onderdeel is. Zoals Rutte zelf ook aan het eind (serieus) betoogde: de vrijheid kan niet zonder vrije pers. 

Voor de beste grappen uit het diner volgens de Volkskrant, klik hier.